پارادایم روش شناسی انسان شناختی

با سلام خدمت دوستان گرامی شما می توانید نسبت به مطالعه و دریافت فایل پارادایم روش شناسی انسان شناختی اقدام نمایید.
برای دانلود فایل بر روی دکمه زیر کلیک کنید

دریافت فایل
پارادایم روش شناسی انسان شناختی

پارادایم-روش-شناسی-انسان-شناختیتحقیق پارادایم روش شناسی انسان شناختی در حجم 26 صفحه و در قالب word و قابل ویرایش و با قسمتی از متن زیر:

در روش‌شناسي انسان‌شناسي تفاوت و فاصله مهمترين پيش نيازهاي فهم هستند، ولي من نه تفاوت دارم، نه فاصله. شايد فاصله‌گيري براي من مقدور باشد، اما تفاوت، حداقل در وجه روش‌شناختي آن خيلي دشوار است، در صورتي كه اينها براي انسان‌شناس غربي امري عادي و از پيش موجود‌اند.
با توجه به مثال پاكي و ناپاكي و نظم زندگي مردم و اينكه محقق غريبه، بالاخره مي‌تواند پس از مدتي به درون نظام بيايد، اما براي محقق بومي اين قضيه معكوس و بسيار دشوارتر است. مساله خروج از نظم خيلي دشوارتر و سخت‌تر از ورود به نظم است. من مي‌بايست از ذهنيت مذهبي خودم كه همه اطرافيان و اعضاي جامعه مورد بررسي‌ام در آن مشترك هستند، خارج شوم و اين کار يعني به نوعي ناپاك شدن. با يك مثال ساده‌تر و از زبان ديني مي‌توان گفت، يك محقق غربي براي يك جامعه اسلامي، مثل كافري است كه به انحاء مختلف مي‌تواند در اين جامعه به عنوان كافر ذمي، كافر مستامن و ... زندگي سالمي داشته باشد، اما مسلماني كه از نظم اين جامعه خارج مي‌شود، مرتد است و مرتد مورد شديدترين برخوردها خواهد بود. فرق محقق غربي و بومي در مورد بررسي جامعه مذهبي مسلمان فرق كافر و مرتد است. لذا خروج من از نظم عادي و پرسش از آن عواقب بسياري داشت. پرسشهاي تحقيقي كه مبتني بر چهارچوب علمي بودند، براي من مساله سازند. روحيه علمي، روحيه شك و ترديد است و روحيه ديني متفاوت از اينست. وقتي من از موضع علمي سئوال مي‌پرسم، متدينان، آشنايان ديروز و امروز من، فرض را بر اين مي‌گذارند كه من نسبت به اين مسائل و اعتقادات شك كرده‌ام و يا اينكه به دليل فضاي آشفته نقد ديني در جامعه امروز ايران، مرا نيز متهم به انگيزه تخريب دين مي‌كنند. همه اينها باعث شد كه من به عنوان يك فرد مسلمان و يك فرد محقق، در تحقيقات پيرامون روحانيت و مناسك عزاداري، مي‌توانم به جرات بگويم كه با بيشترين تحقيرها و احساس حقارت‌ها در زندگي‌ام مواجه شدم.

يك محقق غربي هر چند مي‌تواند فضايي از سرخوردگي را به دليل ناكامي در نفوذ به نظم جامعه مورد بررسي‌اش تجربه كند، اما براي من اين سرخوردگي از اين بود كه دوستان ديروز و امروز و كساني مثل روحانيون كه هميشه در اين اجتماع مورد احترام بوده‌اند، امروز با نخوتي غيراخلاقي(كه ناشي از احساس ناامني نسبت به محقق در آنهاست) مرا مورد تحقير قرار مي دهند. به عبارتي من صرفاً مشكل علمي نخواهم داشت، بلكه مشكل اجتماعي و شخصي هم دارم. چون تمام روابطي كه جزئي از هستي اجتماعي و فرهنگي من هستند، دچار خدشه شده‌اند. ترديدي كه نسبت به من دارند، اينكه مبادا بخواهم دين و اعتقادات را زير سئوال ببرم(زيرا آنچه را كه من تا ديروز مثل آنها مي‌دانستم امروز مورد پرسش قرار مي‌دهم و اين خود مساله ساز است)، در طعنه‌هاي عادي تا مخفي كردن اطلاعات و فاصله گرفتن از دوست ديروز و غريبه امروز يعني من، در آنها ديده مي‌شود.

از سوي ديگر، بعد از اين همه پرسش و كند و كاو براي رسيدن به پاسخ سوالات تازه به اينجا مي‌رسيدم كه چيز جديدي را بدست نياورده‌ام. من خودم هم همه اينها را از قبل مي‌دانستم و از آن شور و شعف انسان‌شناسان كه از فهم مسائل بوميان در آنها ناشي مي‌شد، در من خبري نبود. من چيز خاص جديدي را بدست نمي‌آوردم كه به آن شاد باشم.

نكته ديگري كه هست اينست كه انسان‌شناس غربي در جامعه بومي، هم بواسطه فهم ديگري متفاوت و هم بواسطه شوك فرهنگي، در نهايت به نوعي خودآگاهي فرهنگي مي‌رسد، البته اين خودآگاهي بعد از يك خروج از خويشتن بواسطه تجربه ديگري است و در نهايت اين ديگري آينه‌اي براي خودآگاهي به خويشتن و نقد آن خواهد شد. به همين سبب هم عموم انسان‌شناسان نهايت انسان‌شناسي را نقد خويشتن مي‌دانند. اما مساله براي من و فكر مي‌كنم انسان‌شناسان بومي اينست كه ما از همان اول، به انتهاي كار رفته‌ايم. يعني اين خروج و بازگشت تفاوت معني‌داري با هم ندارند و من در ابتداء، همان كار نهايي را انجام مي‌دهم، يعني خودآگاهي به خويشتن. اما مشكل در اينست كه اين خودآگاهي مستلزم خروجي است كه من آنرا انجام نداده‌ام، زيرا ظاهراً امكان انجام آنرا ندارم.
مساله بر سر اين نيست كه اين خروج امكان‌پذير نيست، بلكه مساله بر سر اينست كه با روش‌شناسي رايج در انسان‌شناسي و طرح مباحثي مثل اولويت ديدگاه بومي و نسبيت فرهنگي و روش emic و موضوع شناسي مضمر در همه اينها، اين خروج امكان‌پذير نيست، زيرا پيش فرضهاي روش‌شناسي فوق با موضوع من هماهنگي و تناسب ندارد. تنها راه حل اين موضوع رفع مساله چگونگي خودآگاهي به ناخودآگاه خودم بواسطه يك روش‌شناسي انسان‌شناسانه، اما متناسب با موضوع بومي براي انسان‌شناس بومي است. اما اين مساله به نظر من يك راه دارد، يا حداقل من يك راه را براي آن مطرح مي‌كنم، چيزي مي‌توانم آنرا «گفتگوي معطوف به خودآگاهي» يا به تعبير برايان في «خويشتن نگري انتقادي» بنامم. راه و روشي كه از نظر من تا حدودي مي‌تواند اين چالش‌ها را رفع كند، همين راه است، يعني نوعي «تبارشناسي خود».


دانلود فایل

برای دانلود فایل بر روی دکمه زیر کلیک کنید

دریافت فایل


کلمات کلیدی: انسان شناختی

مطالب مرتبط

پارادایم روش شناسی انسان شناختی


دانلود مبانی نظری و پیشینه پژوهش کیفیت روابط در زندگی زناشویی

دانلود پاورپوینت مربوط به حشره شناسی پزشکی (Medical Entomology)

فیلم آموزش کامل درس نهم عربی پایه نهم - نُصوصٌ حول الصِّحةِ ( متن هایی در مورد سلامتی )

دانلود طرح توجیهی و کارآفرینی تولید تجهیزات ورزشی و فیزیوتراپی

مبانی نظری تحقیق و سوابق پژوهشی تعاریف و مفاهیم آزمون وهنجار (فصل دوم)

دانلود مقاله بررسی اثر جنس خاک بر پایداری و ظرفیت باربری دیوار حائل مسلح به ژئوتکستایل

طرز تشکیل و سير تحول شهرهاي نوپا

ادبیات نظری و پیشینه پژوهش تعهد سازمانی و دلبستگی شغلی (فصل2)

مبانی نظری و پیشینه تحقیق تعاریف و نظریه های ریسک و سرمایه گذاری (فصل دوم پایان نامه)

مبانی نظری و پیشینه پژوهش اختلال اضطرابی کودکان و درمان و مشاوره گروهی (فصل دوم)